doğduğumdan beri hayattan birçok beklentim oldu, planlarım oldu ama gözünü sevdiğim ülkesinde herşey elimde patladı

7 yaşımdan önce tvde gördüğüm çizgifilmden etkilenip japonyaya gidicem diye tutturmuştum. aylarca ağladım, zırladım ama olmadı. biz nere japonya nere dimi
ilkokul döneminde aşık olduğum için bişeler beklemedim hayattan
ortaokulda formula 1 hastası idim, kartingden başlayıp yavaş yavaş yükselirim diyodum ama olmadı. illa okuyucakmışız, öyle diyodu babam
lisede basketbola merak saldım, kendimi geliştirmiştimde baya ama yine okumamız gerektiği hatırlatıldı
liseden sonra müziğe merak saldım, üniversitede bas gitar çalıyodum ve grubumla gayet iyide gidiyoduk ama bu sefer otomatik olarak okumam gerektiğini hatırladım ve grubumdan ayrıldım
üniversitenin sonuna doğru motosiklet aldım bir gazla. yıllardır aradığım şeyi buldum dedim ve hayaller kurmaya devam ettim, öğretmen olunca motosikletimi değiştirip türkiye, sonrada avrupa turu yapıcam diye
sonra üniversitede bitti ve şu anki halimi aldım

bütün hayallerimden vazgeçip ve vazgeçirilip okudum, sonunda öğretmen oldum, şimdi ise x partisinin icraatları yüzünden atamam yapılmıyor. bütün gün internet başında iş arıyorum ama öyle bir bölüm mezunuyumki yapılacak işler çok sınırlı.
şu anki hayattan beklentim ise şoförlük, veri girişi, vs gibi işlerden birini bulabilmek.
ne olursa olsun hayat devam ediyor, bende pes etmek yok