[ABZAH]

Günler geçti üzerinden Hasan’la ayrılmamızın..Arada bir ikimizin fotoğraflarına bakıyorum.Geçenlerde fotoğraflardan birine bakarken Melih Kibar’ın “Cennetin çocukları” çalıyordu..bazı notaları huzur dolu,neşeli ve bazen hüzünlü.Orada Hasan’la tekrar motorlarımıza atlayıp binebilir miyiz acaba biz de Cennet’in Çocukları olabilir miyiz?diye soruyordum müzik çalarken..

Hasan'la meslektaş oluşumuz bizi bir çok ortak noktada birleştiriyordu.Bu ülkede hırsızın,arsızın,felaketin,ölümün bol olduğu güzel ülkemde herşeye şahit olmak bizi çok yıpratıyordu.Ne zaman kaskımızı takıp motorumuza atlıyorduk işte o zaman nefes alıyorduk biz.Ruhumuza benzer ruhlarla yol almak ise bizim için ayrı keyifti.Hem motorunla o yollarda olacaksın bir de üstüne harika arkadaşların olacak.Ne keyiftir bu.Arkadaşlarımızın kıymetini bilelim..Hepimiz bir çocuğuz ama biz iki tekerliler biraz daha bir deli ruha sahibiz.Ne güzel bizim için.
Bu dünyada oyalanırken belki biz çocukların en çok istediği de budur..
Cennet’ten minicik parçaları görebilmek için gidiyoruz,yol alıyoruz.