Her aramızdan ayrılan motorcu kardeşimiz yüreğimize bir kor gibi düşüyor.Ama ne yalan söyleyim,her zaman tanıdığın karşı karşıya oturup sohbet ettiğin,görüştüğünde sım sıkı kucaklaştığın adamı kaybetmek kor düşmesinden de öte,adeta ölüm gidenin arkasında kalana.
Gencecikti,hiç bir zaman altındaki motor ile hava attığını ya da ufacık bir burnu kalkıklığını görmedim.Gurupta olduğu sürece ne biriyle tartıştığını ne de herhangi birine yanlış yaptığını görmedim.Herkes onu çok seviyordu,bende...
Hep konuşurduk,sanki yıllardır dostmuşuz gibi güzel bir arkadaşlık vardı aramızda...
Kaza haberini aldığımda inanamadım,uzun süre aldı inanmam kendime gelmem.Ama biliyordum o çıkacaktı hastaneden,güçlüydü benim yakışıklı kardeşim,kanı deli doluydu.Orada bir yatakta yatmak ona göre değildi,çıkacak yine yanımıza gelip gülümseyecekti...Sanki şehir dışına çıkmış ama bir kaç gün sonra gelecekmiş gibiydi,inanıyordum özel mesaj bile attım gelince okusun diye.Tüm kalbimle inanıyordum...
Olmadı..
Hiç bir zaman gece 04:00 suları benim için bu kadar acı olmamıştı,o bırakıp gitmeden önce...
Olmamalıydı böyle,bu değildi olması gereken.O gidemezdi,hem daha yeni başlıyorduk herşeye,o yaştaki bir insana yakışmazdı ki ölüm..
Biliyorum,o şuan bizi görüyor,kardeşim yanımızdasın bedenen olmasada.Canımızın ta içindesin,bizdesin...
Seni hiç ama hiç unutmayacağım -unutmayacağız-