Aşağıdaki yazıyı tesadüfen bir haber kanalının internet sitesinde gördüm.
Ahmet Bökem'ın yazısı Hasan'ı anlatıyor. Duygulanmamak elde değil.
Keşke bu şekilde zamansiz ayrılmasaydı aramizdan diye düşünüyorum ama artık keşkeler fayda etmiycek.
İnsan öldüğü zaman değil, unutulduğu zaman ölür derler.
Biz Hasan'ı hiç unutmayacağız.
Huzur içinde yat Hasan...
"Seviyordu iki teker üzerinde püfür püfür gezmeyi.
Hayatını keyfe bulayacak hemen hiçbir şeyi yoktu.
Bir motosikleti vardı o kadar"
Alıntı:
Elveda Hasan Türkan
Hasan Türkan'ı kaybettik...
Güzel bir çocuktu Hasan.
Sessiz, sakin, efendi.
Herkesin arkadaşlık etmek isteyeceği türden biri.
Sizi, hiç konuşmadan saatlerce dinleyebilecek, iyi bir dinleyici.
Tek başına yaşıyordu.
Ama “yalnızdı” sanılmasın.
Bir arkadaşları vardı onu çok seven ve onun çok sevdiği..
Bir de kitapları elinden düşürmediği.
Son okuduğu kitap esmer ama aydınlık yüzündeki ışığı arttırdı.
Reşit Haylamaz’ın “Efendimiz” adlı eserini okuyordu.
Arkadaşları “15 günlük tatilde bitiremezsin” demişlerdi.
O ise bitirmekte kararlıydı.
Çünkü acelesi vardı Hasan’ın.
O kitaplar acilen okunmalıydı.
Bir kez daha efendiler efendisine olan sevgiyi ifade etme sadedinde.
Neredeyse onu seven herkes bir kez yada daha fazla Hasan’ı uyarmıştı.
“Vazgeç şu motosiklet sevdasından.”diye.
Vazgeçemedi, daha doğrusu vazgeçmedi.
Seviyordu iki teker üzerinde püfür püfür gezmeyi.
Hayatını keyfe bulayacak hemen hiçbir şeyi yoktu.
Bir motosikleti vardı o kadar.
O yüzden tüm uyarıları tebessümle karşılıyor ve devam ediyordu yoluna.
Ta ki "yol buraya kadar" denen ana kadar.
Hasan Türkan.
Aslan gibi bir delikanlıydı.
İyi bir gazeteciydi.
Daha da iyi olacaktı.
Ama yol buraya kadardı.
Elveda güzel kardeşim.
Efendiler Efendisi'nin aydınlık ikliminde görüşmek ümidiyle.
Elveda…
Ahmet Bökem
|